Kaybedilen yaşamlarımız, süslüdür değerlendirilmemiş mutlu tesadüflerle.Zannederiz ki onları kucakladığımızda, ışıltılarına dayanamayacaktır gözlerimiz.Kör ve yaşıyor olmayı seçemeyiz de,gören ölüler olarak sürdürürüz hayatlarımızı. Belki de o nedenden bu denli hakimdir eylemlerimize atalet.Bu yüzden bizi birer felçli yapar içimizdeki erteleme güdüsü.
Çünkü, ulaşınca yaşayacağımızı düşündüğümüz düş kırıklıklarıdır ,başımızı yastığa daha bir gömmemize,yorganı kafamıza daha bir çekmemize neden olan.Ve sorarız kendimize: Nasıl bu kadar iyimser olur düşlerimiz,biz o kadar karamsar girerken yatağa.
Kayıtlar
Bir Sen
1 yıl önce
3 yorum:
varmak zorundamıyız bilinmeyen kıyılara, bulunduğumuz yerde değil mi aradığımız, uzak kıyılarda bulduğumuzda aradığımızı hüsran büyük, oysa anladığımızda, aradığımız hep yanımızda...
ya ulasinca dus kirikliklari olmazsa
Yorum Gönder